شیدایی شب های بی لیلا

شیدایی شب های بی لیلا

مجنون نه ! من باید خودم جای خودم باشم

بـایـد خـودم بـی واژه لـیــلای خـودم باشم

 

                         عمری مرا دور تو گردیدم دمی بگذار

                          گـرداب نـا آرام دریـای خـودم باشم

 

                                                    شیدایی شب های بی لـیـلا به من آموخت

                                                    بـایـد به فــکــر روح تـــنــهــای خــودم باشم

 

بیهوده بودم هرچه از دیروز تا امروز

باید از امشب فکر فردای خودم باشم

 

                         بگذار من هم رنگ بی دردی این مردم

                         در گیر و دار دیـن و دنیای خودم باشم

 

                                     اما نه...! من آتش به جانم، شعله ام، داغم

                                     نـگـذار یک پـروانـه هم جـای خودم باشم

من مرغ عشقی خسته ام، کنج قفس تا کی

آیـیـنـه دار بـی کـسـی های خـودم باشم

 

                       باید تو در آیـیـنـه ام باشی تـو می فهمی؟

                       حیف است من غرق تماشای خودم باشم

 

                                                     هر آدینه را مـشتاق تـر خواب تو می بینم

                                                     تا هشت روز هـفـته لــیــلای خـودم باشی

مبم مثل مــــــــــــــــــــــادر

 

روشن ترين آيينه ام

                     ای بهترين ترانه ام

                                              ای تکيه گاه گريه ام   

                                                                       گريه ی بي بهانه ام

 ابريشم نوازشي                                                                         

                     باران خوب قصه ها             

                                            ای از تبار عاطفه                          

                                                                      دريای تلخ غصه ها              

روشن تر از ستاره ای

                    در شام تار بي کسي                       

                                         گل مي دهد در دست تو

                                                                      شاخه ی سبز اطلسي

من از حضور سبز تو                                                                                  

                   با بوی گل هم خانه ام                

                                        با من بگو از غصه ات    

                                          بگذار سر بر شانه ام 

ای مادرم آيينه ام

                  سر تا به پا مي خواهمت                    

                                      در هر شکفتن هر خزان 

                                                                    چون يک غزل می خوانمت 

                                                                                                                                 

بانوی خوب شعر من

                    ای بهترين الماس ها                        

                                       ای خنده های روشنت      

                                                                     آواز خوب ياس ها  

ای کوه ساکت و صبور                                                                                 

                  ای گريه ات بغض زمين           

                       از پشت اشک آيينه              

                                                                  باغ بهارم را ببين  ...   

ای مادرم آيينه ام              

              سر تا به پا مي خواهمت                                   

                                        در هر شکفتن  هر خزان  

                                        چون يک غزل می خوانمت ...  

 

یک سال گذشت!

 

سلام ... سلامی به گرمی شب های امتحان !

به همین سادگی یک سال گذشت!

شاید هیچ وقت انتظارشو نداشتم که کهربا این مدت بتونه دوام بیاره ... !

شاید محبت های شما دلدادگان کهربا باعثش بوده ... شاید !

کهربا از تمامی شماها سپاس گذاره که هیچ وقت اونو تنها نذاشتید و همیشه بهش دلگرمی می دادید. 

به این بهونه تصمیم گرفتم یه نظر سنجی کوچولو بین تمام دلدادگانش ترتیب بدم.

 

از بین تمام مطالب کهربا که از هر لحاظ به نظر خودتون زیباتر و جالب تره (۳ پست) رو انتخاب کنید

 

 

                         چو باران باش

                                           ببار

                                             نپرس کاسه های خالی از آن کیست . . . !!!

 

کسی دیگر نمی کوبد

         

کسی دیگر نمی کوبد

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

                           کسی دیگر نمی پرسد چرا  تنهای تنهایم

                                                   و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

                                       درون کلبه ی خاموش خویش اما

                                                                             کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

                                       درون سینه ی پر جوش خویش اما

                                                                               کسی حال من  تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

                                    که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او

                                                                            و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند . . .

 خـواسـتـم کـه خـار از پـا کـشـم مـحـمـل ز چـشـمـم دور شـد

                                               یـک لـحـظـه مـن غـافـل شـدم صـد سـال راهـم دور شـد... !

 

تـشـنـه ی نـازم

به جـانـان راز دل گفتم ، چو غـافـل بـود از رازم

ز بـاغ عـشـق بـیـرون بـود ، اگـر نـشـنـید آوازم

 

چرا چون بوم در ویرانه مانم؟ من که چون شـاهین

هـمیــشـه بـر فـــراز قـلـه هـا بــوده اسـت پــــروازم

 

دل غـــم پـــرور مــن ، ذوق شـــادی را نـمی دانــد

که با حسرت کشان همدم ، که با اندوه دمسازم

 

کـسـی نشنید از لـب های من ، حـرف شـکـایـت

اگر چه غـصـه هـا باشد به دل ، از بـخـت ناسـازم

 

برای آن که دشـمن هم نبیند دشمنی از من

رهـا هـرگـز نـشـد تـیـر از کـمـان نـاوک انـدازم

 

ز نــاز نــازنـیـنـان ، آتـش دل ســرد کی گــردد؟

نـیـاز مـن فــراوان است ، امـا تـشـنـه ی نـازم 

 

 

 

نـمی دانـم چرا چشمانـم گاهی بی اختیار خیـس می شوند

می گویند حسـاسیت فـصـلی است . . .

آری ... من به فصل فصل این دنیای بی تـو حـسـاسـم...!!!

 

ماتم سرای عشق

 

هــر دل ســوزان هــزاران راه دارد ســوی تـــو 

                                                             ایــن هـمـه ره را تــو پــایــانی ، نـدانـم کـیـسـتی

 

                                   

گـاهـی گـر از مـــلــال مــحــبــت برانمت

دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت

                                                             ســرو بـلـند مـن کـه به دادم نمی رسی

                                                             دسـتـم اگـر رسـد به خــدا می رسانمت

پـیوند جان جدا شدنی نیست ماه من

تـن نیستی که جـان دهم و وارهانمت

                                                           ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی

                                                           فــردا به خــاک سـوخــتــگان می کشانمت

دست نوازشی به سر و روی من بکش
سازی شدم که شور و نوایی بخوانمت

                                                           یک شـب به رغـم صبح به زندان من بتاب

                                                           تا مـن به رغـم شمع سر و جان فشانمت

 

                                    

 

ایـن جـا تـن ضـعـیـف و دل خـسـتـه می خـرنـد

                                                         بـــازار خـود فـروشی از آن سـوی دیـگـر اسـت

 

گم کرده ام . . . !

 

           آن که برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت

                                                          بـه هـمـه عـالـمـش از مـن نـتـوانـنـد خـریـد

 

          مثل نـوزاد کبـوتـر ، آشـیان گم کرده ام

          در میان خاک ، راه آسـمان گم کرده ام

 

                                 ای پرستو ناله کمتر کن ، که من هم مثل تو

                                 نـو بـهـاری در دل فــصـل خــزان ، گم کرده ام

 

           ای دریـغـا ، گوهر در دانه ای چون عشق را

                                               در میان کوچـه های نام و نان ، گم کرده ام

 

                                بـاورش سخـت است ، اما شـک نباید کـرد که

                               جـان خـود را ، کـنـج جـنجال جهـان گم کرده ام

 

          جـوش آتـش ، عـطر خـاک و رنـگ آب و شـور یـاد

         یک به یک ، در نـاکجـایی بی نـشـان گم کرده ام

 

         اوقـات خـوش آن بود که با دوسـت به سـر رفت

                                                         بـاقی همه بی حـاصـلی و بی خـبـری بـود

 

می شود انسان شد ؟

 

 

آدمـی سـیـب هــوس چـیـد شـبـی شـیـطـان شد

پــیــش چــشــم هــمـه ی آیــنــه هـا عــریــان شد

در شــــب وســـوســـه بــا دخــتـر گــنــدم خـوابـیـد

بــــوی ایـــمـــان ز دلـــش رفــت اســیـــر نـــان شد

بــعــد از آن حـــادثــــه ی زرد خــــــدا  را  گـــــم کرد

اهــــرمـــــن آمـــد و در غـــفــلــت او پـــنـــهــان شد

آدمـی عــــرش نـــشـــیــن بــود خــدا غـــیـــرت بود

شـد هــوس پــوش کـه تـبـعـیـدی خـاکـسـتـان شد

عـــبـــرت از هــیــبــت ایـن حــادثـــه بـر خـود لـرزیـد

آدم از عــرش خــدا پـــرت شـــد و شـــیـــطـــان شد

تا به کی سیب و هوس، وسوسه، غفلت، شیطان ؟

بــایــد از وســـوســه بــرگـشـت شـبـی انــســان شد

 

 افــســار دلــم دســـت خــدا بـود چـنـیـن شـد

   ای وای اگــر دســت خــودم بـود چـه می شـد ؟

 مـقـصـود دلـم مــهـر و وفــا بـود چـنـیـن گشـت

   مـقـصـود دلـم جــور و جـفــا بـود چـه می شـد ؟

 

 

عيد و امسال ، عيدی ندارم

عيد و امسال ، عيدی ندارم

گذاشتی رفتی ، من بی قرارم 

 عيد و امسال ، تنهای تنهام

 به جای عيدی ، من تو رو می خوام

از وقتی رفتی ، غمگينه خونه

                        گـریـم می گيره ، بـا هر بهونه

رفتی و مـونـدم ، با اين همه درد 

                       هـرگـز نمی شه ، فراموشت کرد

                                        اگر چه نيستی ، ياد تو اينجاست

                                          عشقت توی قلب ماهاست         

                                       هر جا که هستی ، خدا به همرات         

                                                                   دعای خير پشت و پنات

هر جا که رفتی              خدا به همرات

                                  هر جا که هستی          خدا به همرات

                                                                     هر جا که هستی          خدا به همرات . . .

 

*** هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود ***

 

شمع شب تار کیستی ؟

ای دلفروز ! شمع شب تار کیستی ؟

                   چون روشنی ، به دیده­ ی بیدار کیستی ؟

                                             دانی اسیر تو است دل بی قرار من

                                                                    آخر به من بگو ، تو گرفتار کیستی؟

 

آزار تو ، مراد دل تشنه­ ی من است

                        ای نازنین من ، تو دلازار کیستی ؟

                                             من جان و دل ، به نقد وفا می­ فروشمت

                                                                  ای بی­ وفا ! بگو ، تو خریدار کیستی ؟

 

بیمار عشق تو ، دل من شد تو خود بگو

                        درمان درد ، در دل بیمار کیستی ؟

                                            صد خار غم به دل ، ز تو دارم خدای را !

                                                                  در باغ آرزو ، گل بی­ خار کیستی ؟

 

لـبـریـز غـم شـد از تـو دل دردمند مـن

                   ای بی­ خـبـر ز درد ، تـو غـمـخوار کیستی ؟

                                              من جان دهم ز شوق ، که بینم رخ تو را

                                                                    جانان من ! تو شایق دیدار کیستی؟

 

                    **** "حوای" کسی نمی شوم که به "هوای" دیگری برود ****

 

بس است نغمه سرایی !

 

 

چـــرا نــه در پـــی آن یـــــار مــــهـــربـــان بـاشـم ؟

                                            چـرا نـه کـشــتـه­ی ایـن عـشـق جـاودان بـاشـم ؟

 

چو نـیست در سـر مـن ، جــز هـوای عشق قدیم

                                            خـطـاسـت گـر هـمـه در ، فـکـر ایـن و آن بـاشـم

 

به هـــر طـــرف اگـــر آوازه ، چـــون نــســیــم روم

                                            به بـاغ عـشـق ، نه گـلـچـیـن نه بـاغـبـان بـاشـم

 

بس است نغمه سرایی ، به گوش هر خس و خار

                                            چــرا نه مـــرغ نــــوا خــوان بـــوســـتــان بـاشـم

 

نـمــی­رســــم به تـــو ای آرزوی رفــتــه ز دســـت

                                            به بـرق و بــاد گـرفـتـم ، کـه هـم عـنـان بـاشـم

 

دلــم بـــه عـــشــق تـــو پــیـــونـــد جــــاودان دارد

                                            تـــمــام عــــمـــر گـــر آواره­ در جـــهــان بـاشـم

 

                        ¤ شرمنده ام که بی تو نفس می کشم هنوز ¤

 

یـــاد یـــاران یــــاد بــــاد . . . ! ! !

مـن به رغـم دل بی مهـر تو ، دلـدار گرفتم

گشـتم و گشـتم و بهتر ز تو را ، یار گرفتم

خنده یی کردم و دل بُردم و با لطف نگاهی

تا . . . ز حسد ،  وعده ی دیدار گرفتم!

دامن از دست من ای یار! کشیدی، چه توانم؟

گله یی نیست ، اگر دامن اغیار گرفتم

لیک باور مکن ای دوست! که این راست نگفتم

انتقام از دل سنگ تو ، به گفتار گرفتم!

من کجا یاد تو از خاطر سودا زده راندم؟

یا کجا جز تو کسی یار وفادار گرفتم؟

تا رُخت شمع فروزنده ی بزم دگران شد

من چو در تاریکی شب ، گوشه ی دیوار گرفتم

گله کردی که چرا یار تو ، یار دگران شد

دیدی، ای دوست، به یاری ز تو اقرار گرفتم؟

چه سود . . . !

بی خبر از هم دگر آسوده خوابیدن چه سود ؟        

 بـر مـزار مــردگـان خــویــش ، نـالـیـدن چه سود ؟

زنـده را بایـد بـه فریـادش رسید تا زنـده است              

ورنه بـر سـنـگ مـزارش ، آب پـاشیدن چه سود ؟

زنـــده را تــــا زنـــده اســـت قـــدرش بـــدان                       

ورنه بر روی مزارش ، دسته گل چیدن چه سود ؟

زنـــده را در زنـــــدگــــی دســـتـــش بـگـیــر                          

ورنه مـشـکی از بـرای ، مرده پوشیدن چه سود ؟

گـر نـــرفــتــی خـــانـــه اش تــا زنـــده بــود                            

خـانـه صـاحـب عـزا ، شب ها خوابیدن چه سود ؟

گـر نــپـــرســی حــال  مـــن تــا زنــــده ام                            

گــــــریــــــه و زاری و نـــــــالــــیـــــدن چه سود ؟

سـال ها عید و آمد و رفت و نکردی یاد من                

جــای خــالی مـرا در خــانــه ام دیــدن چه سود ؟

گـر نــــکــــردی یــــاد مــــن تـــا زنــــده ام                               

سـنـگ مـرمـر روی قـبـر مردگان چیدن چه سود ؟

به یاد خوبان که اسیر خاک اند . . . !

با  تو  هستم  ای  مسافر

ای  به  جـاده  تـن  سپـرده

ای  که  دلتنگی  غربت  منو  از  ياد  تو  برده

هنوزم  هوای  خونه  عطر  ديدار  تو  داره  گل  به  گل  گوشه  به  گوشه

تو  رو  ياد  من  می  ياره

با  تو  من  چه  کرده  بودم  که  چنين  مرا  شکستی

بی  وداع  و  بی  تفاوت  سرد  و  بی  صدا   شکستی

به  گذشته  بر می گردم  به  سراغ  خاطراتم

تـازه  می شـود  دوبـاره  از  تـو  داغ  خاطراتم

به  تو  می رسم  هميشه  در  نهايت  رسيدن

هر  کجا  باشی  و  باشم  به  تو  بر  می گردم  از  من

اين  تويی  هميشه ی  من  توی  آیینه ی  تقدير

با  همه  شکستم  از  تو  نيستم  از  دست  تو  دلگير

 

با  تو  من  چه  کرده  بودم  که  چنين  مرا  شکستی

بی  وداع  و  بی  تفاوت  سرد  و  بی  صدا   شکستی . . . ! ! !

 

ز هجر يار تا كي داغ داري

 

منم سر گشته ی حيـرانت ای دوست

             كنم يكباره جـان قربانت ای دوست

تنـی نـا سـاز شـوق وصـل كويت

        دهـم سر بـر سر پيـمانت ای دوست

دلـی دارم در آتـش خـانه كرده

      مـيـان شـعـله ها كــاشـانه كرده

دلـی دارم كه از شـوق وصـالت

      وجـودم را ز غــم ويــرانـه كرده

 

دلـا تا كـی اسيـر ياد ياری

      ز هــجــر يـار تا كـی داغ داری

بگو تا كی به شـوق روی ليلی

        تو مـجـنـون پـريـشان روز گـاری

 

پريشانـم ، پـريشان روزگارم

      مـن آن سـر گشته ی هـجـر نـگارم

برونـم نيست با امـيد وصـلت

       درون ســيـنـه آســـايـش نـدارم

 

زهجرت روز و شـب فرياد دارم

       به بـيـدادت دلی نــاشــاد دارم

درون كوهـسار سـينه ی خـود

       هـزاران كشـته چـون فـرهاد دارم

 

چـرا ای نازنينم بی وفايی

       دمـادم بـا دل مـن در جــفــايی

چـرا آشـفته كردی روزگارم

       عزيزم دارد اين دل هـم خـــدايی